Paar “Warwick” vazen, brons et marmer

Dit prachtige paar vazen is geïnspireerd op het model van de beroemde Warwick-vaas, waarvan het antieke origineel, ontdekt in de villa van Hadrianus in Tivoli, tegenwoordig wordt bewaard in het Ashmolean Museum in Oxford. De uitlopende, rijkelijk geciseleerde buik is versierd met een doorlopende fries van bacchische maskers, saters en afbeeldingen van Bacchus, verweven met wijnranken en druiventrossen, die verwijzen naar de dionysische feesten. Twee gedraaide handvatten, vormgegeven als knoestige wijnstokken, steken aan weerszijden van de rand uit, die wordt geaccentueerd door een fries van ranken en waterbladeren. De schaal rust op een balustervoet en gaat over in een vierhoekig, getrapt voetstuk, gesneden uit groen geaderd marmer en verbonden door een bronzen plint. Het brons heeft een prachtige, diep antiekgroene patina ontwikkeld, waardoor het reliëf van het gebeeldhouwde decor en de kwaliteit van het gietwerk van dit paar volledig tot hun recht komen. Dit neoklassieke model, hier als paar, kende gedurende de hele 19e eeuw een enorm succes en werd opnieuw uitgegeven door de grote bronsgieters van die tijd.

Afmetingen: H 41 cm – B 36 cm – voet 20 x 20 cm

19e-eeuws Frans of Italiaans werk, in neoklassieke stijl.

Lit: De Warwick-vaas, waarom deze naam? Het originele vaas waarop dit model is geïnspireerd, is een grotendeels gerestaureerde Romeinse marmeren vaas, die rond 1771 door Gavin Hamilton, een in Rome gevestigde Schotse schilder die in zijn vrije tijd als antiquair werkzaam was, werd opgegraven in de ruïnes van de villa van Hadrianus in Tivoli. Onder de opgegraven fragmenten bevond zich een monumentale schaal versierd met een bacchisch decor; wijnranken, panterhuiden en satyrenmaskers; typisch voor het dionysische repertoire dat zo geliefd was in de Romeinse keizerlijke villa’s.

Hamilton droeg deze fragmenten over aan Sir William Hamilton, de Britse gezant aan het hof van Napels en een gerenommeerd verzamelaar, die de restauratie ervan toevertrouwde aan Romeinse ambachtslieden, alvorens tevergeefs te proberen het in 1776 aan het British Museum te verkopen. Bij gebrek aan een koper werd de vaas vervolgens overgedragen aan zijn neef, George Greville, de tweede graaf van Warwick, die hem in de binnenplaats van zijn kasteel, Warwick Castle, plaatste, waar hij onmiddellijk de bewondering van de bezoekers wekte. Om hem tegen het Engelse klimaat te beschermen, liet de graaf eind jaren 1780 een neogotische serre bouwen die speciaal was ontworpen om hem te huisvesten; een schatkamer die zelf een trekpleister van het landgoed werd.

Bijna twee eeuwen lang bleef de Warwick-vaas een van de beroemdste juwelen van Engeland, bezocht door een opeenvolging van reizigers, kunstenaars en zelfs door koningin Victoria en prins Albert in 1858. Het enorme succes ervan inspireerde al vanaf de 19e eeuw tot talloze replica’s en bewerkingen; in brons, gietijzer, zilver of kunststeen; bestemd voor Europese tuinen en interieurs, waarmee de neoklassieke voorliefde voor de bacchische oudheid in stand werd gehouden.

In 1978 besloten de erfgenamen van de graaf van Warwick de originele vaas te verkopen; deze werd aangekocht door het Metropolitan Museum of Art in New York, waarna hij dankzij een latere overeenkomst terechtkwam in de Burrell Collection in Glasgow, waar hij vandaag de dag te zien is. In de serre van Warwick Castle staat nu alleen nog een kopie van het werk waarvoor deze oorspronkelijk was gebouwd.