Paar marmeren kinderborstbeelden, cirkel van Alessandro Algardi (Bologna 1595 – Rome 1654)

Prachtig paar kinderborstbeelden in wit marmer uit de Italiaanse barok. Naakt bovenlichaam, licht gebogen hoofd, halfgesloten ogen en halfopen mond. Dit type komt veel voor in de Romeinse barokke beeldhouwkunst en wordt vaak aangeduid als ‘slapend kind’ of ‘dromend kind’. Dit soort geïdealiseerde kinderhoofd, zonder specifieke attributen, diende voor decoratieve doeleinden. De sokkels, bestaande uit een vierkante voet van rood marmer met witte aders en een grijze zuil, zijn van latere makelij (waarschijnlijk 19e eeuw). Mooie staat, patina overeenkomstig de periode.

Afmetingen: H 38 en 39 cm – schouderbreedte 21 cm – voet 15 cm x 15 cm

Rome, tweede helft van de 17e eeuw.

De techniek waarmee het haar is weergegeven, is een belangrijke chronologische aanwijzing, want op beide hoofden zijn kleine gekrulde lokken te zien die met een boor zijn uitgesneden (het kleine ronde gaatje dat in het midden van de krul zichtbaar is). Deze „spiraalvormige krul met boorgat“ is een zeer kenmerkend technisch kenmerk van de Romeinse ateliers uit de tweede helft van de 17e eeuw; men vindt het terug in de kring rond Alessandro Algardi en, meer in het algemeen, bij de Romeinse marmerbewerkers die in deze traditie zijn opgeleid (Ercole Ferrata, Domenico Guidi, enz.). De strakke, opgerolde knot van het kleine meisje is een ander typisch kapselmotief uit deze periode. Het vlees is weergegeven met een vrij volle en verzachte modellering (bolle wangen, vloeiende kin); de amandelvormige ogen, die licht verzonken liggen onder zware oogleden, zijn zeer ‘Algardiaanse’ kenmerken in hun ingetogen naturalisme – minder theatraal dan bij Bernini, maar even gevoelig in de weergave van de huid.

Biografie: Alessandro Algardi werd in 1598 in Bologna geboren. Hij volgde aanvankelijk een opleiding tot schilder en tekenaar aan de Accademia degli Incamminati, de door de Carracci opgerichte academie, waar hij een classicistische opleiding genoot, gebaseerd op de studie van het natuurlijke en de antieke kunst – een erfenis die zijn beeldhouwstijl blijvend zou kenmerken. Vervolgens richtte hij zich op de beeldhouwkunst, waarschijnlijk onder invloed van Ludovico Carracci, waarna hij Bologna verliet om zijn opleiding te vervolmaken. Na een verblijf in Mantua, waar hij werkte voor hertog Ferdinando Gonzaga en de hertogelijke collecties van antieke beeldhouwkunst bestudeerde, vestigde Algardi zich rond 1625 definitief in Rome. Zijn beginjaren in Rome waren bescheiden: hij werkte aanvankelijk als restaurateur van antieke voorwerpen en vervaardigde zilveren beeldjes en kleine decoratieve voorwerpen, in de schaduw van de almachtige Gian Lorenzo Bernini, die destijds de Romeinse kunstwereld domineerde onder het pontificaat van Urbanus VIII (Barberini). De carrière van Algardi neemt een beslissende wending met de troonsbestijging van paus Innocentius X Pamphili in 1644. In tegenstelling tot zijn voorganger toont Innocentius X zich terughoudender ten opzichte van Bernini en bevoordeelt hij Algardi, die daarmee de belangrijkste rivaal van Cavalier Bernini in Rome wordt. Uit deze periode stamt zijn absolute meesterwerk: het monumentale marmeren bas-reliëf van de Ontmoeting tussen Sint-Leo de Grote en Attila, in de Sint-Pietersbasiliek (1646-1653), een compositie met een voor een bas-reliëf uitzonderlijke verhalende reikwijdte en technische virtuositeit. Algardi blinkt ook uit in het beeldhouwen van portretten, waarbij zijn benadering zich van die van Bernini onderscheidt door een ingetogener naturalisme, een aandachtige en sobere observatie van de gelaatstrekken, die minder theatraal en minder dynamisch is dan de stijl van Bernini. Zijn buste van paus Innocentius X (en zijn volbeeld in Bologna) illustreert deze meer klassieke en ingetogen stijl. Hij werkte ook veel aan graf- en decoratieve beeldhouwkunst en leidde een groot atelier met talrijke medewerkers en assistenten, waardoor zijn stilistische stijl zich verspreidde over de gehele Romeinse beeldhouwkunst van de tweede helft van de 17e eeuw. Alessandro Algardi stierf in 1654 in Rome. Hij wordt vandaag de dag, samen met Bernini en François Duquesnoy, beschouwd als een van de drie grote figuren van de Romeinse barokke beeldhouwkunst, die een meer classicistische, ingetogen en „Bolognese“ barok belichaamt, in tegenstelling tot de dramatische uitbundigheid van Bernini.